Psychoterapia poznawczo-behawioralna (Cognitive Behavioral Therapy, CBT) powstała w latach 60. z myślą o leczeniu depresji, a dziś stała się najszybciej rozwijającą się formą terapii. Na czym polega p Jeśli chcesz dowiedzieć się dokładnie, co to jest terapia poznawczo-behawioralna, na czym polega i kiedy warto się na nią zdecydować, to kontynuuj czytanie. Terapia poznawczo-behawioralna – na czym polega? Historia terapii poznawczo-behawioralnej sięga lat 60. XX wieku. Została ona opracowana przez psychiatrę z Ameryki – Aarona Becka. zaburzeniami osobowości (chociaż przy tego typu zaburzeniach polecana jest bardziej terapia poznawczo-behawioralna, czyli w skrócie TPB lub CBT – cognitive-behavioral therapy); fobiami i natręctwami. Ten rodzaj metody terapeutycznej może także pomóc osobom zdrowym, ale szukającym odpowiedzi na ważne dla ich życia pytania. Poznawczo-behawioralna terapia par (cognitive-behavioral couples therapy, CBCT) wykorzystuje techniki poznawcze zakładając, że do zmiany zachowania i odbioru negatywnych emocji niezbędna jest zmiana sposobu przetwarzania informacji. Ten rodzaj terapii wskazany jest, gdy partnerzy mają względem siebie nierealistyczne oczekiwania Terapia poznawczo-behawioralna. Jestem licencjonownym terapeutą poznawczo behawioralnym. Stosuję tę terapię od wielu lat w moje pracy klinicznej. Przybliżę Ci czym ona polega: Żyjąc jesteśmy w nieustannym dialogu - ze sobą i z innymi. Dialog zewnętrzny prowadzimy z innymi. Dialog wewnętrzny zamknięty jest w naszej umysłowej Terapia poznawczo-behawioraln a wykorzystuje wszelkie empirycznie potwierdzone sposoby wpływania na osiąganie pożądanych zmian w sposobie myślenia, odczuwania i zachowania się. Szczególne znaczenie w terapii CBT odgrywa ludzka zdolność do uczenia się (tzw. warunkowanie klasyczne), a także warunkowanie sprawcze (operacyjne Psychoterapia zaburzeń osobowości online. Istnieje kilka podejść terapeutycznych zajmujących się pomocą w tym zakresie. Te które proponujemy w naszej pracowni online to terapia CBT oraz elementy Terapii Schematu (to także terapia w paradygmacie CBT). Terapia poznawczo-behawioralna zaburzeń osobowości trwa dłużej od interwencji Psychoterapia poznawczo-behawioralna powstała w latach 60. z myślą o leczeniu depresji, a dziś stała się najszybciej rozwijającą się formą terapii. Na czym polega psychoterapia poznawczo-behawioralna (Cognitive Behavioral Therapy, CBT)? Czym różni się od innych modalności i nurtów psychoterapeutycznych? Terapia behawioralna uznawana jest za jedną z najbardziej skutecznych w przypadku zaburzeń ze spektrum autyzmu. Jej głównym założeniem jest fakt, że człowiek zmienia swoje zachowania w procesie uczenia, czyli podczas kontaktu ze środowiskiem. Główne cele terapii behawioralnej to: Psychoterapia poznawczo-behawioralna pomaga m.in. walczyć z: Prowadzimy psychoterapię poznawczo-behawioralną w Warszawie. Stosujemy metody wypracowane przez lata praktyki. Gwarantujemy komfortową, serdeczną atmosferę oraz całkowitą dyskrecję. Zapraszamy do naszych gabinetów w centrum Warszawy. Nasz adres to Aleje Jerozolimskie 91 hlSIqT. Terapia poznawczo-behawioralna (CBT) to jedna z metod psychoterapii, którą wykorzystuje się do leczenia zaburzeń psychicznych. Uważana jest za najskuteczniejszą metodę, która działa w przypadku depresji i chorób o podłożu lękowym. Czym jest terapia poznawczo-behawioralna? Terapię poznawczo-behawioralną w latach 60. XX wieku wymyślił amerykański psychiatra Aaron Beck do leczenia depresji. Okazało się jednak, że można ją wykorzystać również do leczenia innych zaburzeń depresyjnych i że przynosi ona niespodziewane efekty. Czytaj też:Jak znaleźć najlepszego terapeutę dla siebie? Poznaj rady ekspertów od zdrowia psychicznego Na czym polega terapia CBT? Podstawowe założenie terapii polega na tym, że człowiek tworzy pewne wzorce reakcji za pomocą swoich myśli, emocji i działań. Wszystkie te czynniki oddziałują na siebie, tworząc pewien schemat postępowania. W trakcie swojej drogi życiowej człowiek powtarza zakodowane w sobie zachowania, nawet nie zdając sobie z tego sprawy. To może prowadzić do wielu problemów, z relacjami międzyludzkimi. Terapia poznawczo-behawioralna pozwala pacjentom uświadomić sobie te zachowania i wzorce, a później stopniowo eliminować je ze swojego życia. Nie jest to łatwe, bo człowiekowi ciężko wyjść poza swoją strefę komfortu, w której czuje się bezpiecznie. Nawet jeśli jego zachowania są niewłaściwe lub ranią inne osoby. Przebieg terapii poznawczo-behawioralnej Terapia ta wyróżnia się tym, że nie sięga do przeszłości. Problemy rozpatruje się na bieżąco, nie szukając ich podłoża w dzieciństwie czy przykrych doświadczeniach. Wizyty w gabinecie terapeutycznym odbywają się raz albo dwa razy w tygodniu i trwają zazwyczaj godzinę. Terapeuta wysłuchuje kłopotów pacjenta i próbuje pomóc mu znaleźć rozwiązanie danych sytuacji. Zadaje mu wiele pytań, stosując tzw. dialog sokratejski, który ma zmusić pacjenta do myślenia i do samodzielnego odnalezienia rozwiązania problemu. Pacjent i terapeuta zastanawiają się też, jaki bodziec wywołał dane zachowanie klienta, co on wtedy czuł, jakie nim targały emocje oraz jakie te czynniki wywołały działanie. Odszukanie tych trzech składowych (myśli, emocji, działań) pomaga rozwiązać problem, z którym pacjent przyszedł do terapeuty. Dzięki takiemu podejściu terapeuta może bardzo szybko pomóc swojemu klientowi. Problem – analiza – rozwiązanie, problem – analiza – rozwiązanie – proces terapii jest przyspieszony, a sama terapia trwa dużo krócej niż inne. od 6 tygodni do 6 miesięcy. Warto zestawić te dane z innymi rodzajami psychoterapii, które mogą trwać lata. Czytaj też:Atak paniki – objawy. Sposoby radzenia sobie z napadami lęku Cechy terapii CBT analizuje myśli, emocje i działanie pacjenta skupia się na tym, co tu i teraz zakłada, że sposób myślenia klienta świadczy o jego przeżyciach szuka bodźców, które wywołują powtarzalne schematy reakcji nie rozpatruje przeszłości nie odwołuje się do przeżyć z odległych czasów nie rozpatruje przyczyn zjawisk w dzieciństwie czy wychowaniu zakłada część behawioralną, która ma nauczyć pacjenta nowych reakcji Kto może skorzystać z terapii CBT? Terapia CBT zalecana jest w przypadku leczenia: zaburzeń lękowych depresji depresji poporodowej nerwic fobii anoreksji bulimii schizofrenii stresu pourazowego Skuteczność terapii poznawczo-behawioralnej Terapia ta oceniana jest przez specjalistów jako najskuteczniejsza forma leczenia zaburzeń. Jest też najlepiej przebadana, trwa stosunkowo krótko i pozwala uzyskać szybkie efekty – z tego powodu często jest zalecana pacjentom. Warto jednak pamiętać o tym, że za efekty odpowiada nie terapeuta ani metoda sama w sobie, ale współpraca pacjenta z terapeutą. Powinien on wypracować z nim dobry kontakt i zaufać mu w procesie terapeutycznym, a następnie wypracowane na terapii rozwiązania wdrożyć w codziennym życiu. Wtedy CBT rzeczywiście pomoże mu rozwiązać problemy. Czytaj też:Na psychoterapii nie uzyskamy porady, czy się rozwieść, czy odejść z pracy Doświadczanie negatywnych emocji jest częścią życia każdego z nas. Jednak gdy obniżony nastrój, lęk czy złość utrudniają nam codzienne funkcjonowanie, zastanawiamy się nad profesjonalną pomocą – np. W Polsce obserwuje się wzrost zainteresowania psychoterapią poznawczo- behawioralną. Jest to najbardziej rozwijające się podejście psychoterapeutyczne w ostatnich kilkudziesięciu latach. Liczne badania potwierdzają jego skuteczność w leczeniu zaburzeń psychicznych, takich jak: – depresja, zaburzenia afektywne dwubiegunowe, – zaburzenia lękowe (lęk uogólniony, lęk napadowy, agorafobia, fobia społeczna, inne fobie), – bulimia, – zaburzenia obsesyjno- kompulsyjne, – zespół stresu pourazowego – zaburzenia pod postacią somatyczną. Czym charakteryzuje się nurt poznawczo- behawioralny? Każdy z nas tworzy własne wizje siebie, innych ludzi, świata, nadając znaczenie, oceniając wszystko, czego doświadczamy. Nasze myśli wpływają na to jakich emocji doświadczamy oraz jak się zachowujemy, a nie wydarzenia zewnętrzne czy inni ludzie! Spójrzmy na przykład: Karina weszła do biura i zauważyła, że gdy kolega ją zobaczył- odwrócił wzrok. Co mogła pomyśleć? Myśli Emocje Nie lubi mnie Smutek Chyba jest nieśmiały Troska Jest źle wychowany Złość Przykład pokazuje, że różne myśli lub interpretacje danego zdarzenia mogą wywołać, w tej samej sytuacji, odmienne emocje. Jak się domyślamy, Karina inaczej też zachowa się w stosunku do kolegi, gdy poczuje złość, a jeszcze inaczej, gdy poczuje smutek. Zwykle przyjmujemy, że nasza ocena zdarzeń jest prawdziwa, natomiast myślenie bywa nieracjonalne, zniekształcone i może przyczyniać się do rozwoju zaburzeń psychicznych. W procesie psychoterapii pacjent zmienia myśli na bardziej przystosowawcze, podejmuje zachowania pozwalające na racjonalną ocenę rzeczywistości. Kolejny przykład: Osoba z fobią społeczną myśli: Zrobię coś głupiego lub Wszyscy widzą, że jestem czerwona. Powyższe myśli budzą lęk oraz przyczyniają się do unikania przebywania w towarzystwie innych ludzi. Pacjent z pomocą psychoterapeuty zmienia swoje funkcjonowanie społeczne, dzięki: – nauce rozpoznawania myśli powodujących lęk, – dyskusji z tymi myślami i formułowaniu myśli przystosowanych, – nabyciu umiejętności kontroli lęku, – stopniowemu wchodzeniu w sytuacje wywołujące lęk (dzięki temu ma szanse się przekonać czy jego założenia są prawdziwe). Cechy psychoterapii poznawczo- behawioralnej: Relacja terapeutyczna Oparta jest na zaufaniu i zrozumieniu. Psychoterapeuta dba o poczucie bezpieczeństwa pacjenta oraz wyraża dla niego akceptacje, tak, aby ten mógł w bezpiecznych warunkach wprowadzać zmiany w myśleniu, emocjach oraz zachowaniu. Relacja psychoterapeuty i pacjenta oparta jest na współpracy. W gabinecie spotyka się dwójka ekspertów (pacjent- ekspert w dziedzinie swojego życia, psychoterapeuta- ekspert od mechanizmów powstawania problemów natury psychicznej). Psychoterapeuta podąża za pacjentem, dba aby ten rozumiał problemy, których doświadcza oraz zasadność stosowanych technik terapeutycznych. Ukierunkowana na cel Pacjent wspólnie z terapeutą opracowują cele, które będą realizowane w trakcie psychoterapii, choć ostatnie słowo należy do pacjenta. Koncentracja na teraźniejszości Psychoterapeuta koncentruje się na obecnym funkcjonowaniu pacjenta, na objawach, z którymi przyszedł. Powrót do przeszłości odbywa się po to aby zrozumieć obecne funkcjonowania pacjenta. Określona struktura terapeutyczna Kiedy pacjent i terapeuta omówią diagnozę, ustalają czas trwania terapii. Terapeuta informuje, jaka ilość sesji będzie potrzebna, aby poradzić sobie z danym problemem. Sesje z reguły mają stałe elementy. Pacjent pomiędzy sesjami realizuje tzw. prace domowe, dzięki czemu uczy się być swoim własnym terapeutą i stopniowo uniezależnia się od pomocy psychoterapeuty. Edukacja pacjenta Terapeuta dostarcza pacjentowi wiedzy na temat mechanizmów powstawania doświadczanych zaburzeń, uczy pacjenta zmiany niekorzystnych nawyków, sposobów rozwiązywania problemów, pomaga oswoić się pacjentowi z zachodzącymi zmianami, motywuje do podejmowania nowych działań. O autorce Anna Stembalska, psycholog, psychoterapeuta poznawczo – behawioralny w trakcie certyfikacji. Ukończyła studia podyplomowe z zakresu diagnozy psychologicznej oraz Przygotowanie Pedagogiczne. Aktualnie przyjmuje pacjentów w prywatnej Poradni Psychologicznej. Zajmuje się diagnozą psychologiczną oraz terapią w Powiatowym Centrum Pomocy Rodzinie. Od 2013r. związana z Domem Samotnych Matek z Dziećmi oraz placówką oświatową. Doświadczenie zawodowe zdobywała również w Warsztacie Terapii Zajęciowej oraz przedszkolnych oddziałach integracyjnych. @ Psychika człowieka składa się z szeregu cech osobowych, właściwości intelektualnych, przekonań i nawyków, procesów emocjonalnych oraz doświadczenia życiowego. Zewnętrznym przejawem konstrukcji psychicznej jest zachowanie. To reakcja człowieka na bodźce ze środowiska, modyfikowana przez ten cały system warunków wewnętrznych. Celem terapii psychologicznej jest zmiana niepożądanych form zachowania na bardziej racjonalne i konstruktywne. Jednym z nurtów w psychoterapii jest cognitive behavioral therapy. Czym jest terapia behawioralna? Założeniem terapii behawioralnej jest zmiana zachowania poprzedzona poznaniem jego uwarunkowań wewnętrznych. Dlatego najczęściej stosowany jest termin terapia poznawczo – behawioralna. Terapeuta jest osobą, która stara się wskazać pacjentowi elementy jego nieracjonalnego myślenia i wspólnie dążą do zastąpienia ich bardziej pożądanymi formami. Dlatego w terapii behawioralnej bardzo ważna jest motywacja pacjenta do podjęcia pracy nad sobą, aktywność i zaangażowanie w cały proces leczenia. Terapia behawioralna określana jest też jako terapia krótkoterminowa. W przeciwieństwie do klasycznej postaci opartej na zasadzie psychoanalizy, czas trwania terapii behawioralnej to od kilku tygodni do pół roku. Głównym celem behawioralnej terapii jest zweryfikowanie przez pacjenta jego przekonań, przyzwyczajeń i błędnych sposobów myślenia. Ma to doprowadzić do zwiększenia stopnia samokontroli, a w efekcie do wyeliminowania destruktywnych form zachowania. Krótkoterminowa terapia jest skondensowana w czasie, musi więc przebiegać regularnie, w formie cotygodniowych spotkań. Do skuteczności behawioralnej terapii niezbędne jest nawiązanie dobrej i bliskiej relacji psychologa z pacjentem, opartej na akceptacji i empatii. Zastosowanie terapii behawioralnej Terapia krótkoterminowa przynosi dobre efekty w leczeniu zaburzeń lękowych, fobii społecznych, anoreksji, bulimii, niekontrolowanych zmian nastroju. Może też być wsparciem dla farmakologicznego leczenia depresji i ostrego przebiegu nerwicy. Behawioralna terapia stosowana jest również jako jeden ze składników leczenia choroby alkoholowej i innego typu uzależnień. Elementy terapii behawioralnej wprowadzane są również podczas prowadzenia coachingu. Terapia behawioralna – techniki Terapeuta i pacjent wspólnie poszukują błędnych sposobów myślenia, przekładających się na nieprawidłowe zachowanie. Techniki krótkoterminowej terapii mogą polegać na rozmowie, albo przebiegać w formie zadaniowej, prowadzonej pod kontrolą psychologa lub poza gabinetem. Dialog sokratejski Terapeuta w specyficzny sposób formułuje pytania tak, aby pacjent w swoich wypowiedziach samodzielnie identyfikował problem, umiał go nazwać i wskazać słabe strony swojego rozumowania. Psycholog nie ujawnia i nie narzuca swojej opinii. Rozwiązanie problemu musi powstać na skutek wszechstronnej analizy dokonanej przez samego pacjenta, na podstawie treści zadawanych pytań. Zapis myśli Służy do zamiany dotychczasowych przekonań i stereotypów myślowych, na odmienne – bardziej pozytywne. Może to być zrobione w postaci dwukolumnowej tabelki, ułatwiającej porównanie i refleksję. Po zakończeniu terapii krótkoterminowej, osoba wspomagana może powracać do tego zapisu i uzupełniać go o nowe treści. Ekspozycja Ta technika sprawdza się w przypadku stanów lękowych wywołanych jakimiś obiektami zewnętrznymi. Poprzez kontrolowany kontakt z obiektem wywołującym panikę, behawioralna terapia pozwala oswoić lęk i reagować na niego w sposób adaptacyjny. Zadania do wykonania Umiejętności zdobyte w toku terapii behawioralnej, pacjent stopniowo wprowadza w życie, poprzez inicjowanie własnych zachowań, które wcześniej były dla niego niedostępne. Może przez to zacząć przełamywać bariery własnej nieśmiałości, wstydu, czy trudności w kontaktach społecznych. Przeformułowanie poznawcze Jest to zmiana wynikająca z zastosowania innych metod stosowanych przez terapię behawioralną. Jednocześnie to efekt całej terapii, ukierunkowanej na poznanie mechanizmów zachowania i przekształcenie ich na bardziej optymalne formy. Terapia poznawczo – behawioralna jest metodą wprowadzenia u pacjenta znacznego stopnia świadomości wszystkich uwarunkowań kierujących jego zachowaniem i zwiększenia samokontroli, a co za tym idzie poprawy jakości jego życia. Terapia poznawczo-behawioralna ma dwa główne założenia: pierwszym z nich jest znalezienie przyczyn, z powodu których to pacjent doświadcza swoich zaburzeń, drugim natomiast odpowiednia modyfikacja jego schematów myślowych. Jakie jednak techniki są wykorzystywane podczas terapii poznawczo-behawioralnej i jakie zaburzenia można leczyć tą metodą? Terapia poznawczo-behawioralna (w skrócie CBT, wywodzącym się od jej angielskiej nazwy cognitive-behavioral therapy) jest jedną z najpopularniejszych technik psychoterapeutycznych. Jej zwolennikami są zarówno różni terapeuci, jak i również sami pacjenci. Powodem dużego zainteresowania terapią poznawczo-behawioralną może być chociażby to, że absolutnie nie polega ona na tym, co standardowo jest kojarzone z psychoterapią – mowa tutaj o istniejącym u wielu osób przekonaniu, że psychoterapia polega na tym, że pacjent leży na kozetce i mówi, a terapeuta go słucha. W przypadku terapii poznawczo-behawioralnej jest inaczej – jej przebieg jest dość intensywny, a do tego skupia się ona na dwóch rzeczach: na identyfikowaniu źródeł istniejących u pacjenta problemów, a następnie na ich likwidowaniu. Jak rozpoznać, czy dziecko ma ADHD? WIDEO Spis treści: Założenia terapii poznawczo-behawioralnej Jak działa terapia poznawczo-behawioralna? Techniki stosowane w terapii poznawczo-behawioralnej Dla kogo jest przewidziana CBT i jak długo trwa jedna sesja? W jakich zaburzeniach wykorzystywana jest terapia poznawczo-behawioralna? Jak długo trwa terapia poznawczo-behawioralna? Założenia terapii poznawczo-behawioralnej W CBT istotne są dwa ujęcia: poznawcze oraz behawioralne. Najogólniej i w uproszczeniu można powiedzieć, że fundamentem całej terapii jest założenie, że każdy człowiek patrzy na świat w inny sposób i inaczej interpretuje wydarzenia, z którymi styka się w swoim życiu. Niektóre z takich wydarzeń – np. krzywdy doświadczone w dzieciństwie, nękanie ze strony rówieśników w szkole podstawowej – mogą wyjątkowo głęboko zapadać w pamięć i, zwłaszcza u osób do tego predysponowanych, prowadzić (nawet w odległej przyszłości) do wystąpienia jakichś zaburzeń psychicznych. Terapeuci poznawczo-behawioralni przekonują, że niektóre wydarzenia z przeszłości mogą mieć tak silny wpływ na ludzką psychikę, że przez nie ludzie będą w dysfunkcjonalny sposób postępować w swoim życiu. Różnego typu negatywne zdarzenia mogą po prostu prowadzić do wykształcania się u pacjentów niewłaściwych odpowiedzi na codzienne i powszechne sytuacje. Tutaj właśnie ujawnia się poznawczy komponent terapii, polegający na poszukiwaniu różnych zdarzeń z przeszłości, które doprowadziły do wystąpienia problemów w teraźniejszości. Drugie ujęcie CBT – czyli behawioralne – skupia się z kolei na zachowaniach pacjenta i ich modyfikowaniu. Czytaj: Jak leczyć depresję u dziecka? Ciężarna u terapeuty: gdy emocje cię przerastają Jak działa terapia poznawczo-behawioralna? Aby nieco rozjaśnić sytuację, można tutaj podać bardzo ogólny przykład. Pacjent z agorafobią (lękiem przed przebywaniem na otwartej przestrzeni) może unikać wychodzenia z domu z powodu dręczących go myśli, że jeżeli tylko to zrobi, to wtedy stanie mu się krzywda. W trakcie terapii taka myśl jest zaś zmieniana na inną: inni ludzie wychodzą z domu i nic im się wtedy nie dzieje. Pacjent może więc w końcu opuścić swoje mieszkanie i zobaczyć, że rzeczywiście jego lęk jest irracjonalny. Podsumować więc krótko założenia terapii poznawczo-behawioralnej: ma ona na celu odkryć nieprawidłowe schematy myślowe u pacjenta, a następnie doprowadzić do tego, aby przestał on przejawiać nieprawidłowe czy też nielogiczne lub irracjonalne zachowania. Jakimi jednak sposobami doprowadza się do zmiany myślenia czy zachowania osoby zgłaszającej się na terapię poznawczo-behawioralną? Czytaj: Psychiatra dziecięcy: czym się zajmuje psychiatra dla dzieci? Trichotillomania - jak leczyć niekontrolowane wyrywanie włosów? Techniki stosowane w terapii poznawczo-behawioralnej 1. Dialog sokratejski CBT wykorzystuje kilka różnych interesujących technik, służących poprawie stanu psychicznego pacjenta. Jedną z ciekawszych jest dialog sokratejski. Jest to rozmowa, w której terapeuta i pacjent poruszają jakiś konkretny problem – np. jakąś nieprzyjemną sytuację, która doprowadziła do wystąpienia u pacjenta bardzo negatywnych emocji. Terapeuta zadaje potem pacjentowi szereg pytań – zwraca on mu uwagę na to, czy na pewno poprawnie zinterpretował dane zdarzenie, a także pyta, co mogłoby się w tej sytuacji zdarzyć w najlepszym, a co w najgorszym wypadku. Taka rozmowa ma na celu pokazanie, że w myśleniu pacjenta mogą po prostu występować błędy logiczne. 2. Desensytyzacja Inną ciekawą techniką, stosowaną w terapii poznawczo-behawioralnej, jest desensytyzacja. Znajduje ona wykorzystanie głównie w terapii zaburzeń lękowych i polega na tym, że pacjent jest stopniowo eksponowany na czynnik, który wywołuje u niego lęk – np. osoba odczuwająca lęk przed owadami stopniowo ma się z nimi stykać. Odbywa się to oczywiście powoli i w kontrolowanych warunkach, przy wsparciu terapeuty. Czytaj: Antofobia, czyli lęk przed kwiatami Desensytyzacja ma na celu pokazać pacjentowi, że jego lęk jest bezzasadny i że zetknięciu się, w przytoczonym przypadku z owadami, nie towarzyszy żadne rzeczywiste zagrożenie. Czytaj: Astrapofobia, czyli lęk przed burzami 3. Zadania dla pacjenta Terapia poznawczo-behawioralna odbywa się jednak nie tylko w gabinecie psychoterapeuty – pacjent otrzymuje również i… zadania domowe. Bywają one różne w zależności od problemu, z powodu którego CBT jest prowadzona. Jako przykład można tutaj podać zadania, które może otrzymać osoba zmagająca się ze znacznym lękiem przed podejmowaniem kontaktów z obcymi ludźmi. Pacjent taki może zostać poproszony o to, aby przed kolejnym spotkaniem z terapeutą zapytał kilku nieznanych mu ludzi np. o godzinę czy o drogę w jakieś miejsce. Czytaj: Filofobia - czym jest lęk przed zakochaniem? Można więc z pewnością powiedzieć, że terapia poznawczo-behawioralna wymaga od pacjenta pewnej aktywności. Jednocześnie należy tutaj podkreślić, że pacjenci nie muszą się tej aktywności czy stawianych im zadań obawiać – terapeuta ustala je w porozumieniu z nimi, biorąc pod uwagę to, jakim tak naprawdę zadaniom pacjenci są w stanie na danym etapie terapii sprostać. Dla kogo jest przewidziana CBT i jak długo trwa jedna sesja? Terapia poznawczo-behawioralna może być terapią indywidualną, gdzie pacjent sam spotyka się z terapeutą. Z tej możliwości terapeutycznej mogą jednak skorzystać i pary – pojedyncza sesja CBT w takim przypadku trwa nieco dłużej niż zazwyczaj. Typowo jedno spotkanie z terapeutą, podczas terapii indywidualnej, trwa około 30-60 minut, w przypadku terapii par sesja może zajmować nawet około 75 minut. Standardowo spotkania odbywają się raz w tygodniu. W jakich zaburzeniach wykorzystywana jest terapia poznawczo-behawioralna? Wykorzystanie terapii poznawczo-behawioralnej jest dość szerokie – przynosić ona może pomoc osobom z różnorodnymi zaburzeniami psychicznymi. Najczęstszymi problemami, które mogą być leczone z pomocą CBT, są: zaburzenia depresyjne, różne postaci zaburzeń lękowych ( rozmaite fobie specyficzne, takie jak np. entomofobia, czyli lęk przed owadami czy arachnofobia, czyli lęk przed pająkami, ale i zaburzenia lękowe uogólnione czy zaburzenia lękowe z napadami paniki), zaburzenia odżywiania (np. bulimia, anoreksja, ortoreksja), zaburzenia psychotyczne (w ich przypadku podstawową rolę odgrywa leczenie farmakologiczne, aczkolwiek terapia poznawczo-behawioralna jak najbardziej może prowadzić do korzystnych efektów np. u pacjentów ze schizofrenią), zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, zespół stresu pourazowego (w skrócie PTSD), zaburzenia osobowości, uzależnienia od różnych substancji. Czytaj: Zespół Roszpunki - niepohamowane zjadanie włosów i jego konsekwencje Jak długo trwa terapia poznawczo-behawioralna? CBT ma wiele odrębności w stosunku co do innych nurtów terapeutycznych, jedną z nich jest czas trwania całego procesu terapeutycznego. Otóż tak jak w przypadku niektórych nurtów psychoterapeutycznych cała terapia może zajmować nawet kilka lat, tak zdecydowanie inaczej jest z terapią poznawczo-behawioralną. Ogólnie można powiedzieć, że trwa ona dość krótko – dokładny czas potrzebny do rozwiązania problemów pacjenta zależny jest oczywiście od ich rodzaju, aczkolwiek typowo cały cykl CBT zamyka się w kilku (od 8), maksymalnie kilkunastu spotkaniach (maksymalnie około 25-30).

terapia poznawczo behawioralna na czym polega